prof. dr hab. Małgorzata Sugiera

Małgorzata Sugiera (ur. 1958) – profesor zwyczajny Uniwersytetu Jagiellońskiego i kierownik Katedry Performatyki na Wydziale Polonistyki.

Stypendystka niemieckiej Fundacji Alexandra von Humboldta, DAAD, dwukrotnie amerykańskiej Andrew Mellon Foundation (American Academy in Rome i Uniwersytet w Edynburgu), Institut für Wissenschaften vom Menschen w Wiedniu, Svenska Institutet w Sztokholmie, francuskiej Centre National du Livre oraz dwukrotnie Region Rhône-Alpes. Gościnnie prowadziła wykłady i seminaria na niemieckich, francuskich i szwajcarskich uniwersytetach. W latach 2002-2004 współorganizowała międzynarodowy program doktorancki IPP Theatre and Media na Uniwersytecie w Moguncji, od 2012 wchodzi w skład kadry naukowej MIMESIS International Program in Literature and the Arts w Monachium. W latach 2000-2004 należała do zarządu International Federation for Theatre Research (FIRT/IFTR). Jest ekspertem panelu SH5 „Culture and Cultural Production” European Research Centre (ERC) oraz European Cooperation in Science and Technology (COST) w Brukseli, a także członkiem Zespołu Stałego Narodowego Centrum Nauki. W roku akademickim 2015-2016 prowadziła badania w Berlinie jako stypendystka International Research Center „Interweaving Performance Cultures” Freie Universität, a cztery pierwsze miesiące 2017 roku na Universidade de Sao Paulo w ramach czteroletniego projektu The Social Performance, Cultural Trauma and the Reestablishing of Solid Sovereignties (SPECTRESS), finansowanego przez European Commission.

Jej zainteresowania naukowe obejmują europejski dramat XX wieku, problematykę gender i queer oraz zagadnienia performatywności i materialności kultury XIX/XX wieku, ze szczególnym uwzględnieniem historii nauki oraz relacji między zjawiskami artystycznymi a technonauką. Opublikowała dwanaście monografii, ostatnio Upiory i inne powroty. Pamięć – historia – dramat (2005), Inny Szekspir (2009) oraz Nieludzie. Donosy ze sztucznych natur (2015), a także z Mateuszem Borowskim W pułapce przeciwieństw. Ideologie tożsamości (2012) oraz Sztuczne natury. Performanse technonauki i sztuki (2016). Współredagowała monografię Fictional Realities / Real Fictions (Cambridge 2007), Worlds in Words. Storytelling in Contemporary Theatre and Playwriting (Cambridge 2010), antologię polskiej myśli teatralnej XX wieku Theater spielen und denken (Suhrkamp 2008). Jej najnowsze prace naukowe w języku polskim to Performans jako epidemia („Didaskalia” 2016, nr 133-134), Wojny światów. Alternatywne scenariusze początku XXI wieku (w: Zrozumieć obcość. Recepcja literatury niemieckojęzycznej w Polsce po 1989 roku, red. M. Wolting, S. Wolting, Universitas 2016), Altered Pasts: Mimesis/Diegesis in Counterfactual Stage Worlds, („Skene” 2016, nr 2) oraz z Mateuszem Borowskim Realismus 2.0: eine Frage der Perspektive (w: Seien wir realistisch. Neue Realismen und Dokumentarismen in Philosophie und Kunst, red. M. Marszałek, D. Mersch, Diaphanes Verlag 2016), Beyond Kinship: From Antigone to ANT (w: Occupy Antigone. Tradition, Transition and Transformation in Performance, red. K. Pewny, L. Van den Dries, Ch. Gruber, S. Leenknegt, Narr Francke Attempo Verlag 2016). Jest także w redakcji dwóch serii wydawniczych: „Horyzonty nowoczesności” (Wydawnictwo Universitas) oraz „Interpretacje” (Wydawnictwo Księgarnia Akademicka). Kierowała jedenastoma projektami badawczymi (w tym pięć doktoranckich), w tej chwili prowadzi dwa projekty międzynarodowe Sztuczne ciała/żywe maszyny w laboratorium sztuk performatywnych (konkurs Harmonia) oraz Performanse pamięci: strategie testymonialne, rekonstrukcyjne i kontrfaktyczne w literaturze i sztukach performatywnych XX i XXI wieku (konkurs Beethoven). Wychowała siedemnastu doktorów (w tym pięciu stypendystów Fundacji na Rzecz Nauki Polskiej).

Zajmuje się także tłumaczeniem prac naukowych z kilku języków (ponad piętnaście monografii, część tłumaczona wspólnie z Mateuszem Borowskim: J. L. Styan, Współczesny dramat w teorii i scenicznej praktyce, 1995; H.-Th. Lehmann, Teatr postdramatyczny, 2005; E. Fischer-Lichte, Estetyka performatywności, 2008 oraz Teatr i teatrologia, 2012; J. Butler, Żądanie Antygony, 2010; H. Foster, Powrót Realnego, 2010; F. Rokem, Wystawianie historii, 2010 oraz Filozofowie & ludzie teatru 2014; W. B. Worthen, Dramat: między literaturą a przedstawieniem, 2013; T. Bardini, Junkware czyli do odzysku, 2016). W 2017 roku w serii „Interpretacje” ukaże się polska wersja monografii Jussiego Parikki Owady i media, kolejna książka Eriki Fischer-Lichte Performatywność oraz Performans Diany Taylor. Tłumaczy także sztuki teatralne, między innymi Heinera Müllera, Elfriede Jelinek, Fritza Katera czy Laurenta Gaude.